Onderweg van de bergachtige valleistreek van Noord-Toscane richting Noord-Italië waren wij op zoek naar een lunchstop. We geven altijd de voorkeur aan een klein dorpje in te rijden en te genieten van wat eten, in plaats van een stop bij het tankstation.
En dit keer vonden we Trattoria Dai Sibani. In een klein dorpje met minder dan honderd inwoners. Gerund door twee zussen en een kok met een hart dat overloopt van liefde voor smaakbeleving.
Rond mezzogiorno stroomde de zaak vol met locals, die kwamen genieten van een compleet verzorgde lunch. Antipasto, primo piatto, secondo piatto, en natuurlijk een dolce. Wijnen met heerlijke aroma's stonden op tafel. Fijne gesprekken, geluk, blijdschap, de sfeer was werkelijk uniek. Wij werden, als niet-locals, hartelijk ontvangen en begeleid, en kregen zelfs voorrang op de lange wachtrij die er stond om een tafel te bemachtigen in dit kleine dorp. De gerechten die bij ons op tafel kwamen, brachten een smaakbeleving die je niet kent. Zo uniek. Het was geen kauwen, maar smaken die rond je smaakpapillen dansten, het ultieme genot van alle creativiteit die in het eten is gestopt.
Verbinding, service, alles wat je bij elk restaurant wenst: dat ene plekje waar je in de watten wordt gelegd. Omdat de eigenaressen en medewerkers liefde hebben voor de mens. De kok die liefde steekt in zijn eten.
Dankjewel voor jullie bestaan, jullie maken de wereld een stuk mooier. Het was me absoluut een genoegen.
En waar komen al deze mensen opeens vandaan, in zo'n klein dorp? Als jouw verhaal krachtig is, maakt de locatie niet uit.
Een puur verhaal. Pure fotografie.
